Hilde Bleijswijk

 Catch the fish!

Eindelijk de kans om jullie bij te praten over de vrijwilligersprojecten in Nepal. Ik wil beginnen met jullie ontzettend te bedanken! Zoveel mensen die hun betrokkenheid hebben getoond, ik word er soms een beetje stil van. Van jong tot oud, van ver en dichtbij, van nu en van vroeger. Ik heb echt de meest bijzondere en liefdevolle berichten en bijdrages in ontvangst mogen nemen, allemaal voor de mensen die het een stuk minder hebben dan wij. “Individually we might be a drop, but together we are an ocean” las ik laatst bij The Rainbow, een weeshuis dat we af en toe bezoeken. En zo is het maar net! Met z’n allen hebben we tot nu toe namelijk maar liefst € 14.225 bij elkaar verzameld. Fantastisch!!!!!!! Ik voel me een heel blij druppeltje met deze oceaan aan reacties! En de donaties blijven nog steeds binnenkomen... Helemaal te gek! (misschien halen we de 15 K nog!? Rabo Groningen 13.29.81.645).

Nu, na een maandje werken kan ik jullie ook verzekeren dat het geld hier goed gebruikt kan worden. Helemaal nu Carijn en ik ons eigen project gestart zijn, ja... we zijn wel een beetje trots! Zo zie je maar weer wat een kilootje teleurstelling, een vleugje boosheid, anderhalve liter zweet en een takje ‘Visma’ teweegbrengt. Even mixen, beetje kneden en klaar: de bodem voor ons eigen project!

Maar jullie hadden je toch ingeschreven bij een organisatie voor het microkredietproject en de bouw van een kinderopvanghuis? Ja….. dat dachten wij ook ja! Tussen Nederland en Nepal bleek echter erg veel ruis op de lijn te zitten. Nu (na 1,5 maand Nepal begrijpen we wel waarom! De communicatie hier gaat al heel lastig. Dat iets gaat zoals -volgens ons- is afgesproken komt zelden voor). Nu waren we ook wel gewaarschuwd dat het leven als vrijwilliger veel eigen initiatief en flexibiliteit inhoudt, maar dat hebben we nu dus ook aan den lijve ondervonden!

Bij het microkredietproject hebben ze momenteel te kampen met grote personeelsproblemen, waar alle aandacht nu naar uit gaat. Daarnaast bleek bij de vorige vrijwilligster de taalbarrière (te) groot en tijdrovend. Om een lang verhaal kort te maken: als vrijwilliger was je hier (momenteel) meer een last, dan dat je een bijdrage kon leveren. Dat was wel even (behoorlijk) slikken nu we hier zo naar hadden uitgekeken! Ook wat betreft het opvanghuis hing de vlag er in Nepal er anders bij. De bouw van dit huis was helemaal niet nodig.... het stond er namelijk al!! Can you believe it? In oktober had het z’n deuren reeds geopend (als we het tenminste over hetzelfde hebben, maar daar komen we waarschijnlijk nooit achter en ik wil het niet eens meer weten!). Daar stonden we dan... de handen uit de mouwen, de wil om iets te betekenen, een hele hoop sponsors, maar geen werk!! Daarbij kwam dat Carijn en ik beiden inmiddels behoorlijk geconfronteerd waren met de vraag: hoe biedt je nu echt goede hulp? Het antwoord op deze vraag is zoveel ingewikkelder, dan je in eerste instantie kunt voorstellen. Carijn vertelt dat ze in Ghana al zo gewend waren aan Westerse hulp en vrijwilligers, dat mensen daar al initiatiefloos achterover gingen hangen en boos worden als je ze geen geld geeft. In Cambodja bleek uit alles dat de overheid zo ontzettend corrupt is en 'de vorige generatie' verpest door Pol Pot, 90% kans dat je bestede dollar in verkeerde handen terecht komt. Je ziet het onder je neus gebeuren.

Alles bij elkaar maakte dat we een beetje een moeizame start hadden met 'onze hulp aan de derde wereld'. Tegelijkertijd zie je wel alle armoede en ellende om je heen. Het speelt zich letterlijk voor je neus af allemaal. Er zijn verdorie 45 weeshuizen alleen al in Pokhara! Erg frustrerend, zoveel te doen en zo weinig tegelijk. Het maakte ons motortje wel weer draaiende. Carijn en ik zijn op ons fietsje gestapt en zijn zelf op zoek gegaan naar een plek waar wij ons nuttig konden maken. We hebben verschillende weeshuizen bezocht, de situatie in ons opgenomen en gesprekken gevoerd met het 'management' (vaak werd het ons niet duidelijk dat er ook daadwerkelijk invulling aan dit begrip werd gegeven; wat een 'zootje'. Mensen met het hart op de goeie plek? of toch een commercieel belangetje? Echt geen geld? of komt het in de bekende verkeerde zak terecht? gewoon niet competent for the job? Waarom heeft de Westerse sponsor zich uiteindelijk teruggetrokken? Allerlei vragen die bij ons opkwamen tijdens zo'n gesprek.

En toen liepen we bij 'Namaste Children House' binnen. We waren er al vaak langsgefietst. Een mooi en ogenschijnlijk 'rijk' weeshuis. Niet echt een plek waar ze onze hulp hard nodig hebben, dachten we steeds. We krijgen een rondleiding van de house 'ama' (moeder). Wat een prachtige, warme en schone plek hebben ze hier gemaakt voor de kinderen. De geschilderde uitspraken op de muur, doen ons ook al snel thuisvoelen. Met een kopje Chiah (Nepalese melkthee) worden we vervolgens naar de directiekamer gebracht waar we Visma ontmoeten. Een jonge Nepalees van begin 30 vertelt ons zijn verhaal achter dit weeshuis. Een bijzonder verhaal, zijn hele filosofie spreekt ons ontzettend aan. We begrijpen nu dat dit schitterende en goed georganiseerde weeshuis is voortgekomen uit een jonge Nepalees met ondernemersgeest, het hart op de goeie plek en een jeugddroom. Niks geld, hij heeft het gewoon gedaan! Namaste Children House staat er inmiddels vijf jaar en is inmiddels uitgebreid met een Scholarship project en een Handicraft project (zie voor hun website: www.orphanagenepal.org).
Het Scholarship project is bedoeld voor kinderen die wel in een liefdevolle omgeving wonen, maar waarvan de ouders /verzorgers geen geld hebben om school voor hun kinderen te betalen. Namaste verzorgt voor hen de schoolkostuumpjes, boeken, schooltas en het schoolgeld.

Het Handicraft Centre is pas opgezet voor kansarme vrouwen, die aldaar getraind worden om in het naai atelier te kunnen werken. Het handwerk (vooralsnog vooral tassen) wordt verkocht hier in Pokhara en hopelijk binnenkort ook geëxporteerd naar Europa en Amerika. Op deze manier worden deze vrouwen weer opgenomen in het arbeidsproces. Goed..., weer even terug. Daar zaten we dus in Visma z´n kamertje. Waarschijnlijk met een opengevallen mond van z´n verhaal Het was onze beurt ons verhaal te doen. Nog steeds enigszins terneergeslagen vertellen we over ons 'mislukte' microkredietproject. Hij veert op uit z´n stoel en zegt dat hij net nadenkt over een nieuw project. In plaats van alleen de kinderen te helpen, zou hij graag een niveautje dieper gaan. Hij wil de mensen in Nepal graag een hengel geven en ze leren deze te gebruiken, in plaats van ze de vis te geven. Hulp zou eigenlijk geen afhankelijkheid mogen creëren (oh yes, ga door!). Het hele scholarship project zou niet nodig moeten zijn. Al pratende wordt ons gezamenlijke projectje dan geboren. Wij gaan voor Namaste een onderzoek doen onder hun 'scholarshipfamilies'. Hoe helpen we hen weer op zelfstandige en onafhankelijke benen? We halen de FBM technieken uit de kast en zetten onze ideeen op papier. Ons project krijgt de toepasselijke werknaam 'Catch the fish'. Een aantal dagen later presenteren we onze SCPA powerpoint aan Visma en Sushil (de Scholarship Project manager), ze zijn echt laaiend enthousiast. Onze vraagstelling luidt als volgt:
What is the exact poverty situation of the SP families? What opportunities / possibilities do they have and what are their needs in order to create a situation of self sustainability?

Daarnaast hebben we een vragenlijst opgesteld aan de hand waarvan we interviews zullen afnemen om een antwoord te krijgen op deze vragen. Visma zorgt voor twee motordrivers, tevens vertalers en cameraman, een lijst met te bezoeken families en een Nepalese vertaling van de vragenlijst.

En daar gaan we dan!! Samen met Sushil en Shambu op de motor door Pokhara en later ook naar de villages. Wat bijzonder is dit (alleen de motorritten al). We prijzen ons steeds weer heel gelukkig met deze ene ontmoeting (nu nog steeds; de succesverhalen met deze mannen blijven zich maar opvolgen). De gesprekken met de ouders (meestal de moeder) van de 'scholarship kinderen' zijn erg indrukwekkend. Heel bijzonder hoe ze ons zo liefdevol in hun 'huis'/hut/krot verwelkomen en zo open met ons praten over hun situatie. Ieder verhaal is hartverscheurend. Vaak zijn de mannen overleden, weggelopen of nog een keer getrouwd. De vrouwen moeten het redden met een inkomen van gemiddeld zo'n 1000 - 2000 Rupees per maand (dit is 10 - 20 euro!), sommigen hebben nog minder. Voor dit geld moet dan ook nog eens heel hard -vaak lichamelijk zwaar- gewerkt worden. Daarnaast is er dan nog de zorg voor de kinderen. Iedere dag vechten om weer eten op tafel te krijgen. Een van onze vragen 'what is your number 1 wish' wordt zonder uitzondering met een verlegen glimlach ontvangen en mondt soms uit in tranen. Vaak gaat de wens over voldoende eten, een toekomst voor de kinderen, maar vaak weten ze het gewoon ook niet. Ja, heel bijzonder.

We zijn de afgelopen weken bij 17 gezinnen op bezoek geweest, morgen doen we er hopelijk nog drie / vier. We denken met ongeveer 10 - 15 hiervan verder te kunnen. Dit willen we dus nu ook in gang gaan zetten. Dit zijn vrouwen waarvan we denken ze in het zadel te kunnen helpen voor hun echte eigen 'onderneminkje'. We willen ze daarvoor o.a. een training laten volgen en de eerste investeringen bekostigen, al dan niet in de vorm van een lening. De een gaf aan wel een 'teashop' te willen starten, de ander een tarkari (=groente) winkeltje, een naai ateliertje, of gewoon een buffalo om melk te kunnen verkopen. Omdat ze zo verstrikt zitten in de dagelijkse zorg voor eten en de kinderen, hebben ze 'gewoon' even dat eerste zetje nodig. Het lijkt er dus op dat 'ons kindje' ook handjes en voetjes krijgt. Heel spannend allemaal!
Graag zou ik een deel van het sponsorgeld hiervoor gebruiken. Ik weet dat het niet is waarvoor ik het in eerste instantie heb ingezameld, maar ik hoop dat jullie inmiddels ook een beetje het gevoel hebben trotse ouders te zijn geworden van dit project en dat dit dus geen bezwaren oplevert.

Goh, wat een verhaal al he!? Willen jullie nog meer weten, kijk dan op http://hildebleijswijk.waarbenjij.nu

Namaste! xxx Hilde

PS: Nog even een paar niet onbelangrijke 'huishoudelijke' mededelingen:

• Als je gedoneerd hebt en er bezwaar tegen hebt dat het geld niet gebruikt wordt voor de projecten waar ik mij in eerste instantie voor had ingeschreven, laat het me alsjeblieft weten!!
• Als je zelf graag een kindje zou willen sponsoren, zodat hij/zij naar school kan, laat het me ook weten!! Het nieuwe schoolseizoen start halverwege april en in het scholarship project van Namaste, zoeken nog 85 kinderen een sponsor! Dit kost 250 dollar per jaar en duurt (afhankelijk van de leeftijd van het kind) zo'n vijf tot tien jaar. Als je het op tijd aangeeft, dan ga ik persoonlijk met 'jouw' koter een nieuw schoolkostuumpje kopen met een mooie rugzak erbij. De foto's zijn voor jou! Op de website van Namaste staan de kinderen met achtergrondinfo en foto!
• Als je ideeën hebt voor een afzetmarkt in Nederland van de Namaste Handicraft? Laat het me ook weten... (het zijn mooie spullen!)
• Als je het leuk vindt om onze powerpoints te ontvangen? die kan ik je mailen. Ook hou ik een boekhouding bij van de uitgaven voor de projecten, ter inzage!
• Mijn e-mail adres: hbleijswijk@hotmail.com
• Website Namaste Children House: www.orphanagenepal.org

Hebben jullie nog dingen / vragen / ideeen?? xxx