Overdenking
JC is terug
Ik trof hem laatst op een andere afdeling van het bedrijf waar ik werk.
Ik zeg: “Ken ik jou niet ergens van …?”
“Best mogelijk,” zei hij glimlachend.
Hij stelde zich aan mij voor als Jezus Christus.
Ik stond hem verbijsterd aan te grijnzen, maar geloofde hem.
Op de een of andere manier klopte het.
We gingen naar de kantine en raakten in gesprek.
Ik vroeg hem wat hij hier deed.
“Ik probeer zo onopvallend mogelijk te leven.”
Het was mij wel duidelijk waarom.
De vorige keer pakte zijn missie nogal rampzalig uit.
Ik zei hem dat het binnenkort Kerst zou zijn en dat we zijn verjaardag dan uitbundig vieren.
Hij lachte als een boer met kiespijn.
Hij barstte los: “Hoezo mijn geboortedag? Gaat dit nog over mij? Gaat dit nog over de redenen waarom ik gekomen ben?
Mensen shoppen op kerstmelodieën! Mensen gaan één keer in het jaar naar de kerk en dan willen ze die oude kerstmelodieën horen en meezingen? Een beetje zwijmelen bij de geboorte van een kind! Alsof daarmee vrede op aarde komt!”
De mensen in de kantine vielen stil.
Jezus keek me met laaiende ogen aan.
Dit had ik niet verwacht. Ik moet, geloof ik, mijn Jezusbeeld wat bijstellen.
Ja maar, het was toch de bedoeling dat jij als Zoon van God die vrede kwam brengen. De geschiedenis heeft toch wel bewezen dat wij, gewone mensen, dat niet kunnen?” bracht ik aarzelend in.
“Ja, blijf dat maar geloven,” zei Jezus. “Nee, die gedachte helpt zeg! En je maar klein en machteloos voelen. En maar tot God blijven bidden om hulp en redding. En de Geest dan? Jullie grootste fout is dat je niet in Pinksteren gelooft. Ga maar Pinksteren vieren in plaats van Kerst. Ik daag jullie uit om net zolang ‘vrede op aarde’ te zingen totdat je er zelf in gaat geloven!”
Iedereen had het gehoord.
Iedereen keek elkaar aan.
Toen begon iemand heel dunnetjes ‘ere zij God’ te zingen. Er viel iemand bij. En nog een. En nog een. De hele kantine zong ‘vrede op aarde’. Niet uit volle borst. Maar met aandacht. Alsof iedereen proefde wat dat zou kunnen betekenen.
|
terug