Earste ljipaai

Fûgelwacht: Van de voorzitter

Van de voorzitter …

Nu ik dit schrijf – het is half januari – lijkt na de koude periode van december de winter alweer voorbij. De dagen worden weer langer, de ledenvergadering van onze wacht nadert en voor ons als bestuur starten daarmee de voorbereidingen op een nieuw seizoen. Daarmee begint het voorjaar alweer wat te kriebelen.

Nu ik dit typ, twijfel ik eerlijk gezegd over deze laatste zin. Kriebelt het echt alweer? Want we zijn inderdaad weer een jaar verder: een jaar waar we wat betreft de zorg voor de weidevogels tevreden op terug kunnen kijken. Het lijkt namelijk een succesvol jaar voor onze weidevogelkuikens te zijn geweest – veel jonge grutto’s, kieviten en tureluurs zijn vliegvlug geworden mede dankzij de weersomstandigheden in het voorjaar – en onze nazorgers hebben overal in het veld weer goed werk geleverd.

De twijfel over de voorjaarskriebels en er weer met vol enthousiasme tegenaan willen gaan, zit ‘m in de ‘randverschijnselen’. Want ook dit jaar staat de BFVW voor de zoveelste keer voor de rechter. Zelfde onderwerp, zelfde uitgangspunten, zelfde tegenstander, zelfde onzekerheid. Houdt dit dan nooit op en komt er dan nooit een voor iedereen bevredigende oplossing? Nee, die hoop heb ik laten varen en met mij velen om mij heen. Voor al onze mensen die als vrijwilliger vele uren in het veld doorbrengen omdat ze erg betrokken bij de weidevogels zijn, met boeren overleggen, zich nauw verwant met de natuur voelen en wéten dat ze goed werk doen, zijn deze gerechtelijke procedures een aanval op hun levensfilosofie; de liefde, het respect en de betrokkenheid voor de natuur is voor velen van ons een ware levenshouding en -overtuiging.

Nu jullie de Linepraat in de bus hebben ontvangen, heeft enkele dagen terug het zoveelste beroep tegen de ontheffing van het aaisykjen plaatsgevonden. Nu mocht de meervoudige kamer zich over de tegenstellingen buigen. Bij een voor ons ongunstige uitspraak van deze drie rechters kon het wel eens definitief afgelopen zijn. Zo’n uitspraak terug willen draaien is erg moeilijk en lijkt daarmee een onbegonnen zaak. De BFVW kan in dat geval wel weer tegen die uitspraak in beroep gaan en op die manier misschien het seizoen 2011 nog redden. Bij een gunstige uitspraak voor ons zal de Faunabescherming zich weer beraden op een nieuwe cyclus van procederen. Het is erg voorspelbaar en weliswaar hun goed recht maar zo vermoeiend en ook zo demotiverend.

In dit verhaal ligt de focus wel heel erg op het aaisykjen, dat is een terechte constatering. Inderdaad, we doen als leden van de Bond van Friese Vogelwachten zoveel meer: met nestkastjes, nazorg, scholing en opleiding, wintervoedering en dergelijke, maar voor ons heeft het aaisykjen de basis voor al deze activiteiten gelegd. Als ik ervan overtuigd zou zijn dat aaisykjen onze geliefde kievit kwaad zou doen, zou ik – ook al is dat erg vervlochten met onze Friese cultuur en identiteit – direct stoppen met het aaisykjen. Maar die overtuiging heb ik niet net als velen met mij. Dat maakt bovenstaande beschrijving zo wrang, ik kan het niet veranderen.

Dat het anders zal gaan worden, is een kwestie van tijd. De eerste veranderingen hebben we de afgelopen jaren al ondervonden. En persoonlijk ben ik somber over de toekomst.

Op de ledenvergadering willen wij als bestuur graag van onze leden horen hoe zij dit allemaal ervaren. Wie weet weerstand te bieden aan de demotiverende beschrijving van hierboven? Hoe moeten wij als vogelwacht in de toekomst verder? Wat verwachten onze vrijwilligers nog van de bond en van ons als bestuur? Wat betekent dit allemaal voor ons werk in de toekomst?

Jan-Theun Visser

Vogelwacht Reduzum e.o.